බිග් ඉෂු
දැනට ටික දවසකට උඩදි අපේ ගෙවල් කිට්ටුව සිද්ද උන අනතුරක් නිසා දන්න කියන කොල්ලෙක් නැතිවුනා ඉතින් ඒ කොල්ල නැතිවුන දවසෙම රෑ අපි සෙට් එකක් මලගේ පැත්තට ගියා.
ඒ වෙනකනුත් මිනිය ගෙනත් නොතිබ්බ හින්ද පැය දෙක තුනක් මළ ගෙදරට වෙලා ඉදලා එන්න ආවා.
සීත කොහොල් ප්රමාණය වැඩි නිසා වැස්ස එහෙම ගැටළුවක් උනෙත් නෑ කට්ටියට...කොහොම කොහොම හරි පැයක් හමාරක් වැස්සෙ තෙමිල තෙමිල රෑ 11 ට විතර එකෙකුට ගෙදර යන්න ඕන උනා..
පොරගෙ ගෙවල් තිබ්බෙ මිල්ල ගහමුල දැන් ඌට යන්නම ඕනලු ගෙදර,කොහොමත්ම නතර කර ගන්න බැරි තත්වයක තමා කට්ටිය හිටියෙ....
තියෙන්නෙ මගේ දඩුමොණරෙ විතරයි...
අම්බානෙක වහිද්දි රෑ 11ට විතර කිලෝ සීයක විතර එකෙක් පටවං යනව කියන්නෙ කොහොමද සැප ටික.
බැරිම තැන මම කිව්ව අපේ සැට් එකේ කුරුල්ලෙකුට අරූව ගිහින් දාල දඩුමොණරෙ ඌට ගෙදර ගෙනියන්න කියල ඌත් බෑ කියනව දඩුමොණරෙ අරන් යන්න.
කරන්න දෙයක් නැතිම තැන මට සිද්ද උනා තෙමි තෙමී තඩියත් දාගෙන දඩුමොණරෙ අරන් යන්න කැමති වෙන්න.
දැන් ඒක ගේන්නත් පයින් යන්න ඕන මැංගොසිටි එකේ ඉදන් අපේ ගෙදර,
කොහොමෙන් කොහොමෙන් හරි මගට එද්දි අපේ තාර සුදා(අයියන්ඩි ) ඉන්නවා දැක්ක අදුරන එකෙක්ගෙ ගෙදරක.
යකෝ මූට යකෝ මූ මේ මහ රෑ මොනාද මෙහෙ කරන්නේ?.
ඇහුව කතා කරල යන්නෙ නැද්ද දැන්ම ගෙදර කියල..
පොර කියපි
''වහිනවා ඕයි යන්න කම්මැලියි තමුසෙ එනකන් තමා හිටියෙ කාර් එක ගෙන්න ගන්න කියලා''
සෙල්ලන්ද පොල්කොල කිව්ව
බයික් එකේ යන්න ඕන නෑ කාර් එකේ ආතල් එකේ ගිහින් එන්න පුලුවන් එකේ අයිය කාරයවත් ගෙදරට ඇරලවල එහෙම මායි තිඩියයි
(බතා) මැංගොවිලේජ් එකට ආව කාර් එකත් අරන්
ඇවිත් කුරුල්ලයි,මොල්ලියයි ඉන්න තැන නතර කරා..උන් දෙන්නවත් ගෙවල් ගාව බස්සන් එන්න පුලුවන් නිසා..මුන් දෙන්න ඉන්න තැන වාහනේ නතර කරල උන්ට නැගහන් කිව්වා මුන් නගින්නෙ නෑ...මාත් බැස්ස මොකො කියල බලන්න...
කුරුල්ල කෝල් එකක...
මම කිව්ව නැගහන් යන ගමන් කතා කර කර යන්න පුලුවන්නේ කියල
කුරුල්ලගෙන් කිසිම පිළිතුරක් නෑ
"මොකාද බන් කතා කරන්නෙ" කියල
සීත් කොහොල් හොද පදමට තිබ්බ මොල්ලිය පැනල කියපි
"කෑ ගහන්න එපා #$%^&# ශාන්ත බොසා කතා කරන්නේ" කියල
ඉතින් දැන් අරූ අපි ඇවිත් විනාඩි 15ක් 20ක් විතර කෝල් එකේ
"හරි සර් මට කවුරුත් කිව්වෙ නෑ නේ"
"ඔව් සර්"
"නෑ සර්"
"හා සර්"
ඔය විනාඩි 15ට 20ට අහුනෙ ඔය වචන මාලාව විතරයි..
බොහෝම අමාරුවෙන් ඔක්කොම ටික වාහනේට දාගෙන ටවුමට එනකොට ඔන්න ආයම කෝල් එකක්
"ඔව් සර්" "නෑ සර්" "හා සර්"
ඔච්චරම තම මිල්ලගහමුලට යනකනුත්
මගට එනකොට කුරුල්ල කියපි
"අඩේ සුප්ප මාව කටුගස්තොටට ගිහින් දාල වරෙන් බන්,අපේ ඔෆිස් එකේ එකෙක්ගේ මළ ගෙයක් වෙලා එහෙ ආවෙ නෑ කියල බොසා මගේ ඔලුව කන්න හදනවා බන්"
"අඩේ මට දැන් නම් යන්න බෑ බන් නිදිමතයි දැන් ගියොත් කොහෙ හරි පල්ලමක ඉදියි බන් එනකොට"
"නෑ බන් උබට මට මේ උදව්ව කරන්න බැරිද....?"
"උදවු කර එක නෙමේ බන් අවුල දැන් ගිහින් එන්න එපාය මම තනියම...."
මෙච්චර වෙලා කට වහන් හිටපු අපේ මොල්ලිගොඩ දිසාවේ කට ඇරිය
"සුප්ප දැන් උඹට අපිව ගිහින් දාන්න බැරිද...?"
"දැන් නම් කොහොමත්ම බෑ බන්"
"හරි ඉතින් අපිව කටුගස්තොටටට ගිහින් දාපන්කෝ එතන ඉදන් පයින් හරි අපි යන්නම්..."
"තේරුම් ගනින්කෝ මාව මේ වෙලාවෙ යන්න බෑ බන් නුවර වෙලාව බලපන් කීයද කියල"
"අඩෝ අද ගියෙ නැත්තන් කුරුල්ලගෙ ජොබ් එකට ලොකු ඉෂූ එකක් වෙනව බන්,උඹට යාලුවෙකුට උදවු කරන්න බැරිද"
ඔය වචන මාලාව කිලෝමීටර් 6ක් යද්දි එක විසි තිස් පාරකට වඩා පොරගෙන් අහ අහ ටවුන් එකට ආව
ඇවිත් නතර කරල තේරුම් කරලම කිව්ව මට යන්න බෑ දැන් කියල.කුරුල්ල තේරුම් ගත්තට මොල්ලිගොඩ දිසාවෙ තේරුම් ගන්නෙම නෑ.ආයෙත්
"අඩෝ අද ගියෙ නැත්තන් කුරුල්ලගෙ ජොබ් එකට ලොකු ඉෂූ එකක් වෙනව බන්"
බයිලාව ගහනව.බැරිම තැන කිව්ව "ඕන නම් උඹල බයික් එක අරන් පලයන් ගිහින් කැමති වෙලාවක වරෙන්" කියල.
කුරුල්ල ඒකට කැමති උනාට මොල්ලියා බෑමයි කියන්නෙ.ඒක රිස්ක් වැඩියිලු බ්ල බ්ලා බ්ලා......
කුරුල්ලට කිව්ව ආයේ කෝල් එකක් ගනින් අහපන් හෙට පාන්දර ආවොත් මදිද කියල අහපන් කියල.
ඒ පාර පොර කෝල් එකක් අරන්
"බොස් අපි දැන් එනව යාලුවෙක්ගෙ බයික් එකක් අරන් එන පාර පොඩ්ඩක් කියනවද"
"ඔව් බොස්"
"නෑ බොස් "
"හා බොස්"
පොර ෆෝන් එක කට් කරල
"දැන් එන්න එපාලු බන් කට්ටිය යන්නලු හදන්නෙ ගෙවල් වලට"
කිව්වම තමා මගේ ඇගට ලේ ටිකක් ඉනුවෙ....
ඇයි යකෝ අරූගේ සීත කොහොල් බලේ මං එපාය බලන්න දැන් ගියෙ නැත්තන්...
කොහොම හරි මොල්ලිගොඩ දිසාවේ ශේප් කරල ගේ ගාවින් බස්සල මම ගෙදර ආව...
